بسم الله الرحمن الرحیم
به مناسبت ایام فاطمّیه دو روایت را خدمت تان عرض می کنم
پیغمبر اکرم (ص) فرمود : (أنّ لفاطمه وقفةٌ علی باب جهنّم ، فأذا کان یوم القیامه کتب بین عینیه کل احدٍ مؤمنٌ ، کافرٌ )
پیامبر (ص) فرمود : فاطمه در روز قیامت جایگاه و توقّف گاهی دارد . روی پیشانی هر فردی نوشته است مؤمن یا کافر است . آن کسی که روی پیشانی اش نوشته است مؤمن امّا پرونده اش سیاه است . گناهانش زیاد  است . دستور می دهند باید برود توی جهنّم و پاک بشود سپس بیاید بیرون . ولی در آنجا جایگاهی هست به نام جایگاه شفاعت ( مقام محمود ) در آنجا حضرت زهرا (س) ایستاده است و پیشانی ها را می خواند . تا ببیند روی پیشانی کسی نوشته است مؤمن و محب زهرا ، محّب علی و اهل البیت و او را به سمت جهنّم می برند حضرت فریاد می زند ؛ خدایا ، آقای من و مولای من ، تو من را فاطمه (س) نام نهادی و خودت فرمودی هر کسی که من و اولاد من را دوست بدارد او را از آتش جهنّم نجات می دهی . وعدۀ تو حق است و خُلف وعده نمی کنی . پس چرا این محّب و شیعۀ من را به سمت جهّنم می برند ؟! خدا می فرماید : راست می گویی فاطمه جان ، من قول دادم و هر کس تو را دوست داشته باشد من او را نجات می دهم و وعدۀ من حق است و خُلف وعده نمی کنم . و من خودم امر کردم این شخص را به جهنم ببرند ولی تو بیا و وارد میدان شفاعت بشو و شفاعت کن تا مقام و جایگاه تو برای ملائکۀ من و انبیاء و اهل محشر معلوم بشود که فاطمه کیست و چه جایگاهی در نزد من دارد . هر کسی را دوست داری و روی پیشانی اش نوشته است مؤمن و محّب فاطمه (س) او را وارد بهشت کن . تا کسی از محبان تو در محشر نماند .
روایت دوم : امام صادق (ع) فرمودند : روز قیامت از جانب خدا ندا داده می شود که زوّار حسین ابن علی (ع) کجا هستند ؟ عدۀ زیادی ، چهره هایی بلند می شوند و گردن ها کشیده می شود که تعدادشان را جز خدا کسی نمی داند ، چون از سال شصت و یک هجری قمری که امام حسین (ع) به شهادت رسیده است و اولین زائر قبر ایشان جابر ابن عبدالله انصاری (ره) بوده است و تا به امروز خدا می داند که چقدر رفته اند و زیارت کرده اند ودر این راه  کشته و شهید شده اند . به آنها گفته می شود شما زُوّار قبر حسین هستید ؟ می گویند : بله . سپس می پرسند : منظور شما از زیارت قبرحسین چه بوده است ؟ می گویند : ما آمده ایم زیارت قبر امام حسین (ع) به خاطر حبّ و دوست داشتن و علاقۀ به حضرت علی (ع) و فاطمه (س) و امام حسن (ع) و امام حسین (ع) . اهل ولا بودیم . دل مان به حال ابی عبدالله (ع) سوخت . او را در کربلا تشنه شهید کردند . سپس به آنها می گویند : بفرمایید بروید با این خمسۀ طیّبه همراه بشوید و هر کجا آنها رفتند شما هم بروید . بروید در زیر پرچم رسول خدا که آنروز پرچم و لوای پیغمبر (ص) در دست امیرالمؤمنین (ع) است . حالا این لوا چیست ؟ چقدر است ؟ نوشته اند سه سطر دارد . فاصلۀ بین هر سطر پانصد سال راه است . و دست حضرت علی (ع) که دست خداست به لوای پیغمبر (ص) است . پس بروید و در زیر این لوا قرار بگیرید و شما هم دنبال آنها حرکت کنید . اطراف لوا همۀ شیعیان و محبان قرار گرفته اند و می روند به سمت بهشت و لقای پروردگار . بدون شکّ و تردید .
ان شاء الله که همۀ ما جزء محبان واقعی انحضرت باشیم
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته